بیش از یک ماه گذشته از دستگیری های اخیر، یک ماه سختی، خستگی، امید های بر باد رفته، تلاش، مبارزه، … و در مقابل مطابق معمول و شاید بیش از همیشه یک ماه اتهام زدن، بی اخلاقی ها، رفیق گفتن های ساختگی، کامنت های بی نام، تهدید، …

می خواهم داد بزنم تمامش کنید. می خواهم رو به آنانکه انسان را هم وسیله می دانند، که برای خودشان دوباره حیاتی فراهم کند، برای آنانکه هنوز دروغ می بافند و سیاه می کنند هر آرمانمان را، فریاد بکشم تمامش کنید. این انسان ها دیگر شما را به آنچه حریصانه در پیش هستید نمی رساند رجوی ها. این بار کسی قربانی بازی سیاه شما نخواهد شد. بیش از این خودتان را به سخره نگیرید.  شاید اینجا، میان دیوار های این شهر کوچک پیر با آدم های دوردستش،  تنها من شما و آن تاریخ خونینی را که حضورتان برای انسان، هزاران هزار انسان، به ارمغان داشت،  را به جا آورم. اما آنجا که باید، انسان ها شما را خوب به خاطر دارند.  تمامش کنید این لجنزار اپورتونیسم را، بوی تعفن لاشه شما همه جا را گرفته.

 

سخت است گفتن از همه اینها برای فعالین اروپایی. هر بار که کسی درباره چپ در ایران می پرسد به هزار سختی جواب می دهم. نظم و پشتکارشان را نداریم. پایبندیشان بر اصول مثال زدنیست. اگر چه خفقانی که ما در آن رشد می کنیم را نداشته اند و ما هم عرصه ای مناسب برای فعالیت، اما با این حال فراوان می توان آموخت و خواند در کنارشان.  به امید آن روز که اندیشیدن جرم نباشد.